บทที่ 4 สถานะหลงเด็ก 4

"...!" เธอไม่คิดจะเขาจะพูดคำนี้ออกมาเลยนะแล้วจะให้ตอบยังไงละนอกจากหลับตาแน่นเมื่อใบหน้าหล่อก้มลงมาใกล้มากขึ้นไปอีก

"หลินรู้ใช่ไหมว่าเสี่ยเป็นคนยังไง?" เขาแค่ก้มลงไปกระซิบริมใบหูเล็กก่อนจะขยับตัวล้มนอนข้างแล้วเท้าคางมองในขณะที่ท่อนขายังวางพาดกลางลำตัวเธอมืออีกข้างก็วางที่หน้าท้องใกล้กับหน้าอกที่กระเพื่อมอยู่ตอนนี้

"เป็นคนหล่อไงแล้วก็เป็นคนที่ดีที่สุดเท่าที่หลินเคยรู้จักมาด้วย"

ถ้าดูภายนอกก็คล้ายๆกับเสี่ยว่านแหละ หล่อ รวย มีเสน่ห์แต่เขาแตกต่างไปจากทุกคนเธอเลยไม่กล้าพอจะข้ามเส้นดึงเขามาเป็นคนรักเพราะกลัวว่าวันหนึ่งจะต้องเสียเขาไป

"เสี่ยว่านเป็นพี่ชายแบบนี้ตลอดไปเลยได้ไหม?" เขายิ้มมุมปากไม่ตอบอะไรแล้วล้มตัวลงนอนท่อนแขนใหญ่ก็เหยียดออกให้เธอได้นอนหนุนแทนหมอนแล้วขยับตัวไปซบอกเขา

"พี่ชายงั้นเหรอ?" แต่เขาไม่อยากจะเป็นเลยวะ เขาอยากจะเป็นมากกว่านี้แต่การบังคับจิตใจใครมันก็คงไม่สามารถทำได้โดยเฉพาะคนที่นอนซบอกแล้วพูดไม่หยุดถึงสถานะของเรา

พี่น้องทั่วไปจะนอนกอดกันก็ไม่แปลกแต่เราไม่ใช่ไง

เธอไม่คิดว่าเขาจะรู้สึกอะไรบ้างเหรอ?

"สัญญานะว่าหลินจะเป็นเด็กดีของเสี่ยว่าน" เธอชูนิ้วก้อยขึ้นมาแล้วเงยหน้ามองในจังหวะเดียวกันที่เขาหันมองเลยสบตากันด้วยความบังเอิญ

ว่านจับมือเล็กกุมเอาไว้ไม่คิดจะสัญญาอะไรทั้งนั้นเพราะมันก็เป็นแค่ลมปากที่พูดออกมาเพื่อปิดกั้นความรู้สึกของเราให้ต้องออกห่างกันมากขึ้นเท่านั้นเอง

เธอไม่คิดจะรักแต่มานอนซบอกแบบนี้นี่นะ!

เขาก็เป็นผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งมีเลือดเนื้อและหัวใจนะเว้ยจะไม่หวั่นไหวเลยก็คงไม่ได้วะแล้วจะให้อยู่ในสถานะแบบนี้ต่อไปก็รู้สึกว่ามันโดคตรเสียเวลาชีวิต

ถ้าตัดใจวันนี้ละ...ไม่ไหวหรอก!

แต่เคยลองตัดใจแล้วสุดท้ายก็กลับไปเป็นลูกหมาวิ่งตามเจ้าของเหมือนเดิมจนน่าสมเพช สำหรับเขาหลินเป็นคนที่น่ารักมากแต่เธอกลับใจร้ายทำเหมือนว่าเขาเป็นของตายที่หันมาเมื่อไรก็เจอแล้วต่อให้เธอไปแอบคุยกับใครเขาก็ไม่เคยว่าอะไรเลยนอกจากหงุดหงิด

เช้านี้เรามากินข้าวใกล้คอนโดโดยที่เจ้ามือคือเสี่ยว่านคนเดิมแล้วยังขับรถไปส่ง สถานการณ์ในตอนนี้ก็รถติดมากแทบไม่ขยับไปไหนเลยขนมที่ซื้อมาตั้งใจว่าจะกินกับเพื่อนก็ใกล้หมด

"เลิกกี่โมงจะได้ไปรับถูก?"

"เสี่ยว่านไม่ทำงานเหรอ?"

"เลิกกี่โมง?"

"น่าจะหกโมงกว่าๆแหละแต่เดี๋ยวหลินกลับพร้อมเพื่อนดีกว่ายังไงก็ต้องไปทำรายงานด้วยกัน"

"โทรหาเสี่ยด้วยนะถ้าไม่ให้มารับ"

"อื้ม! เสี่ยว่านอาทิตย์หน้าหลินจะไปเที่ยวทะเลกับเพื่อนนะแบบว่าไปเช้าเย็นกลับแต่ถ้าไม่ไหวก็อาจจะค้างสักคืนแล้วออกมาแต่เช้า"

"หลิน"

"คะ?"

"ตอนนี้คุยกับใครบ้าง?"

"ก็...รุ่นพี่รัฐศาสตร์แล้วก็เพื่อนของเพื่อนแต่หลินยังไม่เคยไปไหนกับใครเลยนะ เราเจอกันแค่ที่มหาลัย" นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าภายในรถอากาศเย็นมาก เสี่ยว่านก็เงียบไปเลยก่อนจะถอนหายใจแล้วขับรถไปแต่ว่านี่ไม่ใช่เขาเลยนะเพราะถ้าปรกติเขารู้ก็คงจะโวยวายหน่อยๆแล้ว

"ยังไงเสี่ยก็เป็นคนสำคัญที่สุดของหลินนะ"

เธอไม่ผิดนะที่จะคุยกับคนอื่นบ้างเพราะว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกันไง เราเป็นพี่น้องที่หวังดีต่อกันแค่นั้นเองถึงจะมีหลายครั้งที่อยากจะเลื่อนสถานะจากน้องมาเป็นเมียก็ตามส่วนเขาก็ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่บ้าง

ทุกครั้งเสี่ยว่านหงุดหงิดที่เห็นคุยกับคนอื่นหรือมีใครมาติดพันแต่ครั้งนี้เขานิ่งมากกว่าเดิมและเธอรับมือไม่ไหว เธอรู้สึกว่ากำลังจะเสียเขาไปอย่างนั้นแหละแต่ก็ปากแข็งเกินกว่าจะพูดอะไรต่อได้จนกระทั่งรถขับเข้ามาจอดหน้าตึกของคณะ

"ตั้งใจเรียนนะ ช่วงนี้เสี่ยงานยุ่งนิดหน่อยนะ"

"งานยุ่ง?"

"อื้ม! อาทิตย์หน้าเที่ยวให้สนุกนะเสี่ยคงไม่โทรไปกวนหรอก"

ที่ผ่านมาปีกว่าหลินแค่ให้ความสำคัญมากกว่าใครแต่ก็ใช่ว่าจะรักกันซะหน่อยเพราะเห็นได้ชัดว่าเธอก็มีคนเข้าหาไม่ขาดสายแล้วเธอก็ใจกว้างมากพอจะเก็บทุกคนเอาไว้ถึงแม้ว่าไม่ได้ไปนอนกับใครแต่เท่านี้ก็ทั้งเจ็บทั้งจุกจนพูดอะไรไม่ออก

แค่พี่น้องจะพูดอะไรมากได้ละ!

"แต่หลินโทรหาเสี่ยได้ใช่ไหม?" เธอไม่ชอบเลยเวลาที่เขาหายไปเพราะชีวิตเหมือนว่างเปล่าจะทำอะไรก็ไม่รู้สึกสนุกหรือจะเรียนก็ไม่มีสมาธิแล้วจะไปหาที่บริษัทก็ไม่กล้าอีกด้วย

"ตามใจสิ เสี่ยเคยไม่รับสายหลินด้วยเหรอ?" ถ้าเขาสำคัญจริงเธอก็น่าจะรู้ว่าที่ผ่านมาถ้าไม่ติดประชุมหรือติดลูกค้าก็รับสายเสมอแม้แต่ข้อความก็ยังตอบนาทีต่อนาทีไม่เคยปล่อยให้เธอต้องรอนานเลย

หลินยิ้มกว้างก่อนจะปลดเข็มขัดออกแล้วเอียงตัวไปซบไหล่ใหญ่คว้ามือเขามาจับแล้วจูบแผ่วเบาก่อนจะเงยหน้ามองเสี่ยว่าน เธอขยับตัวเข้าไปจูบคางเขาก่อนจะหอมแก้มเบาๆอีกครั้ง

"เสี่ยโกรธอะไรหลินรึเปล่าคะ?"

"หลินรู้ใช่ไหมว่าเสี่ยก็เป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่ง เสี่ยมีความรู้สึกเหมือนกันนะ เสี่ยว่าเรา..."

"งั้นหลินเลิกคุยกับผู้ชายทุกคนก็ได้แต่เสี่ยอย่าหายไปไหน"

"เราเป็นอะไรกันเหรอห่ะ?"

"เป็น...พี่น้องที่หวังดีต่อกันไง!"

"งั้นถ้าวันหนึ่งเสี่ยเจอคนที่เขาพร้อมจะรักเสี่ยอย่างเปิดเผยหลินจะไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?" เขาก็ยังไม่รู้หรอกว่าจะเอาปัญญาที่ไหนมาตัดใจจากเธอได้เพราะพยายามมาหลายครั้งแล้วก็ไม่เคยสำเร็จแต่เขาก็ไม่อยากจะเป็นแค่พี่ชายที่แสนดีของเธออีกต่อไปแล้วเหมือนกัน

เป็นให้ทุกอย่างยกเว้นตัวจริง...เจ็บดีวะ!